را باید برای مدت نا معلومی ( مثلآ تا اومدن نتایج کنکور سال دیگه۸۷)  از نوشتن معذور کنید .

                                     امیددارم که در این مدت بازهم

                                               به من سر بزنید.

                           همواره به دنبال دعای تک تک شما هستم

                            تا بعد همه ی شما را به حق می سپارم

ای خداوند کریم و مهربان             سوی تو آورده رو، این ناتوان

بارالها بنده ی شرمنده ام               از گنه بیچاره و درمانده ام

یا مجیب و یا غفور و یا ودود         راه بر من غیر درگاهت نبود

سوی درگاه تو رو آورده ام           من گنه کارم خدا ، بد کرده ام

حرمت مولا امیرالمومنین             آنکه شد مقتول قوم ملحدین

حرمت زهرا و سبطین بتول       توبه ی ما را در این دم کن قبول       

ای خدا ایندم تو غفاری نما          باب لطف و مغفرت بر ما گشا

از کرم بگذر زعصیان ای خدا    جمله ی حاجات ما را کن ، روا   

 .........................................................................

 شب خیز که عاشقان به شب راز کنند

                                  گرد در بام دوست پرواز کنند

 هر جا که دری بود به شب در بندند

                               الا در دوست را که شب باز کنند

.......................................................................

 شب قدر را باید ، قدر دانست ؛ چرا که در این شب می توان

 فهمید که قدردانستن شب قدر، هم نیازمند لیاقتی است که هر

 کس نصیبش نمی شود. پس اگر این لیاقت نصیبت شد ، قدر

 خود و قدر شب قدرت را بدان  و در آن لحظه به یاد آور که

  کسی شب قدری در گوشت زمزمه کرده است :

                            التماس دعا 

 حضرت امیر(ع) فرمودند : چه بسیار روزه داری که او را

 از روزه به غیر از تشنگی و گرسنگی بهره ای نیست و چه

 بسیار عابدی که از عبادت به غیر از تعب او را بهره ای نیست .

 خوشا خواب زیرکان که از بیداری و عبادت احمقان بهتر است و

 خوشا افطار کردن زیرکان که از روزه ی بی خردان بهتر است.

     ایام ماه مبارک رمضان بر مسلمین جهان مبارک باد

در پی هزاره ی طویل انتظار ، کام جهان همچو کویری تشنه بی قرار

 بر حکومت آن قائد منتظر نشسته ، آن  که  شجره ی پاک از سلاله

 مطهر امامت است که بر جبین درخشانش صلابت صبر ایوب می درخشد

  او که با هیبت موسی و بهاء عیسی می آید، او که علی وار می زیستد

 و با عدالتی داوودی مسند دار آرای امامت می شود ، و چه نیکو وارثی

 است این کرسی مجد و شرافت را.   

ای حبیب نهان در قلوب شیعیان روزی که سر از مأمن مستور شیعیان

بیرون کشی ، بنا بر عهد سبحانی ، با شمشیری آخته از نامرد یهای روزگار

و نشانه به سوی نامردان نابکار ، سوار بر مرکب رهوار عزم می آیی.

تو همان طلایه دار رهایی هستی  که طلوعت پایان تیرگی و سیاهی و نوید

 بخش روشنایی است.  

در آخر :

          هر کس بمیرد در حالی که امام زمانش را نشنا سد ،

                        به مرگ جاهلیت مرده است.

       خدا کند  که هیچ گاه من و تو یعنی ما جاهل نمیریم.

      میلاد یگانه بازمانده ی حقیقی کرسی عدالت و شرافت ،

                           حضرت( م ح م د )

              بر تمام دوستداران عدل و شرف مبارک باد       

سالروز تولد طبیب بزرگ ابوعلی سینا و بزرگداشت

روز پزشک بر تمام دوستداران طبیب و  طبابت از

   جمله بچه های رشته ی تجربی مبارک باد

البته با توجه به اینکه بزرگترین طبیبان ، خداوند است که برعرش

 نشسته و نظاره می کند که چگونه ما او را ، سپاس می گوییم به

خاطر تمامی نعمت هایش که بر ما ارزانی داشته از جمله سلامتی .

نام : حسین(ع) . لقب : سیدالشهداء . کنیه : ابوعبدالله

نام پدر: علی ( ع).  نام مادر : فاطمه زهرا ( س)

تاریخ ولادت : سوم شعبان .  مدت امامت : یازده سال

مدت عمر : پنجاه و هفت سال . تاریخ شهادت : دهم محرم

قاتل :  شمر. محل دفن : کربلا .

 امام حسین (ع) در سال چهارم هجری در مدینه چشم به جهان گشود و در   سال پنجاه هجری پس از شهادت برادر بزرگوارش به مقام امامت رسید و به هدایت وارشاد مسلمین پرداخت. خلیفه وقت ، معاویه در اواخر عمرش در تلاش بود تا برای خلافت فرزندش یزید از امام بیعت بگیرد که با مخالفت شدید امام مواجه شد .یزید نیز بعد از مرگ پدرش به فرماندارش در مدینه دستور داد تا از امام ، بیعت بگیرد یا ایشان را به قتل برساند . امام ناگزیر مدینه را به همراه اهل بیتش به قصد مکه ترک نمودند و چون در آنجا هم جانشان در معرض خطر بود ، لذا برای حفظ حرمت خانه ی خدا رهسپار عراق گردیدند و سرانجام در بیابان کربلا با اهل بیت ، اصحاب و یاران مجاهدش در محاصرهی لشگریان یزید قرار گرفتند ، تا اینکه آن حضرت با جوانان و یاران وفادارش در روز دهم محرم سال 61 هجری در جنگی نابرابر مظلومانه به شهادت رسیدند.

میلاد این بزرگ مجاهد  و برادر فداکارش

                  بر دوستداران  

 عشق و عاشقی خدا مبارک باد

درسال 6203 روز بیست و هفتم شهر رجب که با روز نوروز مطا بق بود حضرت محمد بن عبدالله صلی الله علیه و آله در سن چهل سالگی مبعوث به رسالت شد و به روایت امام حسن عسکری (ع) چون چهل سا ل از سن آن حضرت گذشت حقتعالی دل او را بهترین دلها و خاشعتر و مطیعتر و بزرگتر از همه ی دلها یافت پس دیده ی آن حضرت را نور دیگر داد و امر فرمود که درهای آسمان را گشودند و فوج فوج از ملائکه به زمین می آمد ند و آن  حضرت نظر می کرد و ایشان را می دید و رحمت خود را از ساق عرش تا سر آن حضرت متصل گردانید. پس جبرئیل فرود آمد و اطراف آسمان و زمین را فرو گرفت و بازوی آن حضرت را حرکت داد و گفت : یا محمد بخوان. فرمود چه چیز بخوانم ؟ گفت : ( اقرا باسم ربک الذی خلق خلق الانسان من علق )

پس وحی های خدا را به او رسانید. به روایت دیگر دوباره جبرئیل  و میکائیل  هر کدام با 70 هزار ملک نازل شدند و کرسی عزت و کرامت برای آن حضرت آوردند و تاج نبوت را بر سر وی نهادند و لوای حمد را به دستش دادند و گفتند : بر این کرسی بالا رو و خداوند خود را حمد کن و آمده است که آن کرسی از یاقوت سرخ بوده ویکی از پایه های آن از زبرجد ودیگری از مروارید بوده .

 پس چون ملائکه بالا رفتند و آن حضرت از کوه حرا به زیر آمد ، انوار جلال او را فرو گرفته بود که هیچکس یارای آن نبود که به وی نگاه کند و از کنار هر درخت و گیاه و سنگی که می گذشت همه او را سجده می کردند و با فصاحت می گفتند : ( السلام علیک یا نبی الله السلام علیک یا رسول الله )

و هنگامی که داخل خانه ی خدیجه شدند  چنان نوری داشتند که پیامبر به حضرت خدیجه فرمودند : بگو : ( لا اله الا  الله محمد رسول الله ) . این چنین شد و ایشان به پیامبر ایمان آوردند. پس حضرت فرمود: ای خدیجه من سرمائی در خود می یابم جامه ای بر من بپوشان . چون خوابید از جانب حقتعالی ندا باو رسید : ( یا ایها المدثر قم فانذر و ربک فکبر ).

ای جامه بر خود پیچیده برخیز پی بترسان مردم را از عذاب خدا ، و پروردگار خود را پس تکبیر بگو و به بزرگی یاد کن .پس حضرت برخاست و انگشت در گوش خود گذاشت پس گفت : ( الله اکبر الله اکبر ) . پس صدای آن حضرت به هر موجودی رسید و همه با او موافقت کردند.

 پس هم اکنون برخیزیم تا شهادتین خود را دوباره برای خود زمزمه کنیم

  ب ع ث ت   ن و ر        م ب ا ر ک  ب ا د 

     یثرب یا مدینه النبی ، قبل از هجرت پیامبر ، مسکن یهودیانی بوده که

   در طول تاریخ به دفعات به این سرزمین مهاجرت کرده اند .تاریخ مهاجرت

    اولیه یهود را محققان از هزار تا هفتصد قبل از میلاد مسیح حدس زده اند.

    کسانی نیز مهاجرت یهودیان به سرزمین حجاز و مئینه را به دنبال حملات

    بخت النصر به سرزمین های اردن ، مصر و فلسطین دانسته اند که وی

    بسیاری از یهودی ها را به اسارت گرفته و این قوم را پراکنده ساخته بود ،

    لذا عده ای بر اثر این حملات به حجاز، یثرب  و وادی القری و مکان های

   دیگر رفته و ساکن شده اند.احتمالأ مهاجرت سایر یهودیان به شبه جزیره

   و مدینه در سال 70 م صورت گرفته است .در قرن 5 میلادی نیز بار دیگر

  مهاجرت یهودیان به حجاز انجام شده است ، ای بار نیز برای رهایی از تسلط

   و ستم رومیان و یافتن جای امنی برای زندگی پس از تصرف فلسطین به

   وسیله ی رومیان بوده است . به جز طوایف یهود در مدینه و اعرابی که

   در آن جا ساکن بوده اند ، تعدادی از اعراب از (یمن وجنوب شبه جزیره)

    مهاجرت کرده و در سرزمین های شمال از جمله یثرب سکونت نمودند .    

                                     ادامه دارد ...